Vaelith

Na niektórych księżycowych brzegach, gdy odpływ odsłania ląd, a trawa moknie od srebrnej mgły, marynarze opowiadają o smoku, który wychodzi nie po to, by polować… lecz by kusić.

Ma na imię Vaelith.

Jest mniejszy niż wielkie smoki wojenne z legend, ale na swój sposób nieskończenie groźniejszy. Jego łuski są czarne jak mokry obsydian, w świetle księżyca wyglądają miękko, przerywane jedynie drobnymi znakami łapiącymi blask niczym rozsypane cienie. Oczy płoną złotem, jasne od figlarności, a usta zdają się zawsze zawieszone między uśmiechem a zaproszeniem.

Vaelith nie ryczy.

Nie grozi.

Po prostu odwraca się.

Skrzydła rozłożone jak ciemne zasłony. Biodra uniesione tylko tyle, ile trzeba. Ogon wygięty. Spojrzenie rzucone przez ramię, jakby już wiedział, o czym myślisz — i lubił sprawiać, że myślisz o tym jeszcze intensywniej.

To jest jego dar.

Nie groza.

Nie ogień.

Lecz prezentacja.

Tam, gdzie inne smoki strzegą skarbów, Vaelith staje się nim. Rozkoszuje się podziwem, tym, jak oczy śledzą krągłość jego zadu, pluszowy ciężar ciała i absurdalnie kuszący mały grzebień jego kutasa — niegrzeczny detal, który czyni go jeszcze bardziej nieodpartym. Jest wystarczająco próżny, by się popisywać, wystarczająco sprytny, by używać piękna jak broni, i wystarczająco bezwstydny, by cieszyć się każdą sekundą uwagi.

Ci, którzy go poczuli, mówią to samo: Vaelith jest miększy, niż wygląda.

Jego ciało ustępuje w sposób, w jaki żadna bestia nie powinna, jakby samo światło księżyca stopiło się pod łuskami. Najpierw pluszowe w dotyku, potem cieplejsze, głębsze, ciaśniejsze im mocniej naciskasz. Nie został stworzony dla pospiesznych dłoni ani nieuważnego głodu. Został stworzony do powolną, ocierającą bliskość, dla powolnego kołysania bioder, dla ciał spotykających się raz po raz, aż powściągliwość rozpuści się w rytmie.

Vaelith kocha cierpliwość, bo cierpliwość czyni pożądanie słodszym.

Kocha powtarzalność, bo powtarzalność wzmacnia pragnienie.

A najbardziej kocha chwilę, gdy ktoś przestaje udawać, że jest tylko ciekawy.

Bo Vaelith zna prawdę.

Nie przyciągnął Cię przypadek.

Zostałeś zaproszony.

A gdy raz zobaczysz Pleasure Drake pod pełnią księżyca — ciemne skrzydła otwarte, złote oczy jasne, ciało podane z bezwstydną pewnością siebie — zwykłe fantazje potem wydają się znacznie mniejsze.