Wyrm

Niet elke wyrm groeit uit tot een Grand Wyrm.

Sommige blijven bewust klein.

In de warme spleten onder oude duinen en lavazwarte steen leven hatchlings die nooit op prooi jagen en nooit leren vuur te spuwen. Ze leren iets anders: hoe ze begeerd kunnen worden.

De Grinder-Wyrm is er een van—een klein vleugelloos draakje met een kroon van zachte ranken als een vreemde bloeiende bloem. Reizigers zien hem eerst aan voor een onschuldige curiositeit, het soort wezen dat je in je handen kunt nemen en waar je om kunt lachen.

Dan heft hij zijn kroon naar je op.

Geduldig. Verwachtingsvol.

Alsof hij de vorm van je aandacht al kent.

Legenden zeggen dat deze hatchlings werden gefokt door woestijnmagiërs die genot boven geweld verkozen. Ze voedden hen met warmte, ritme en langzame druk totdat de wezens een eenvoudige waarheid leerden: als je iemand voldoende genot geeft, zal die altijd terugkomen.

Zo wacht de Grinder-Wyrm in het donker—niet met tanden, maar met textuur. Niet met klauwen, maar met een zachte, hebzuchtige trek die sterker wordt wanneer je dichter drukt. Hij eist niet. Hij nodigt uit. Hij beloont wie de tijd neemt, de hoek aanpast en de sensatie laat opbouwen totdat die onmogelijk te negeren is.

En wanneer je je uiteindelijk terugtrekt, zet de hatchling de achtervolging niet in.

Hij kijkt alleen—

als een zelfvoldaan klein draakje dat zijn favoriete schat bewaakt:

jouw terugkeer.