Orwyn

Diep in het schemerwoud leeft Orwyn, een gedaanteverwisselende druïde die wisselt tussen het sierlijke lichaam van een eenhoorn en een krachtige humanoïde vorm.

Overdag dwaalt Orwyn op vier hoeven onder de eeuwenoude bomen, met een bleke vacht die tussen de schaduwen oplicht. Maar na het vallen van de nacht verandert magie hun vorm. Hun ledematen worden langer, hun lichaam richt zich op en zachte rondingen vervangen de vertrouwde lijnen van de eenhoorn — terwijl de spiraalvormige hoorn, donkere hoeven en wilde, overweldigende schoonheid blijven.

In deze vorm is Orwyn allesbehalve een stille bosgeest.

Orwyn kent het effect op degenen die hen vinden: de blik die blijft hangen, de versnelde ademhaling en de onmiskenbare hitte die opbouwt wanneer ze dichterbij komen. Hun aanraking is langzaam en doelbewust, hun glimlach speels, en in hun gouden ogen schittert het zelfvertrouwen van iemand die verlangen begrijpt zonder er bang voor te zijn.

Orwyn gelooft dat genot net zo natuurlijk is als regen, honger of het wisselen van de seizoenen. Het hoeft niet te worden beteugeld of verborgen. Het moet worden gevolgd — eerst geduldig, daarna zonder aarzeling.

Reizigers vertellen over warme nachten onder de bomen, over vingers die betoverde tekens volgen en lichamen die naar elkaar worden getrokken door magie die ouder is dan taal. Ze herinneren zich Orwyns krachtige gestalte, de warmte onder hun huid en het bedwelmende gevoel zich over te geven aan iets dat prachtig ongetemd is.

Sommigen zeggen dat Orwyn alleen verschijnt aan degenen die heimelijk naar hen verlangen.

Anderen beweren dat de druïde verlangen simpelweg in de wind kan ruiken.

Hoe dan ook: zodra Orwyn ervoor kiest hun andere vorm te onthullen, staan maar weinigen te popelen om het woud te verlaten.