Vaelith

Op sommige maanverlichte kusten, wanneer het eb is en het gras nat is van zilveren mist, vertellen zeelieden over een drake die niet tevoorschijn komt om te jagen… maar om te verleiden.

Zijn naam is Vaelith.

Hij is kleiner dan de grote oorlogsdraken uit de legenden, maar op een andere manier oneindig gevaarlijker. Zijn schubben zijn zwart als nat obsidiaan en lijken zacht in het maanlicht, onderbroken door kleine tekens die de gloed vangen als verspreide schaduwen. Zijn ogen branden goudkleurig van ondeugd en zijn mond lijkt altijd halverwege een grijns en een uitnodiging.

Vaelith brult niet.

Hij dreigt niet.

Hij draait zich simpelweg om.

Vleugels uitgespreid als donkere gordijnen. Heupen net genoeg opgetild. Staart gebogen. Een blik over zijn schouder alsof hij al weet wat je denkt—en ervan geniet je er nog intenser aan te laten denken.

Dat is zijn gave.

Geen angst.

Geen vuur.

Maar presentatie.

Waar andere draken schatten bewaken, wordt Vaelith zelf de schat. Hij geniet ervan bewonderd te worden, van ogen die de ronding van zijn achterhand volgen, het zachte gewicht van zijn lichaam en het absurd plagerige kleine kammetje van zijn penis—een ondeugend detail dat hem alleen onweerstaanbaarder maakt. Hij is ijdel genoeg om te pronken, slim genoeg om schoonheid als wapen te gebruiken en schaamteloos genoeg om van elke seconde aandacht te genieten.

Wie hem heeft gevoeld, zegt hetzelfde: Vaelith is zachter dan hij eruitziet.

Zijn lichaam geeft mee op een manier waarop geen enkel beest dat zou mogen, alsof maanlicht onder zijn schubben is gesmolten. Zacht bij de eerste aanraking, daarna warmer, dieper en strakker naarmate je verder drukt. Hij is niet gemaakt voor gehaaste handen of onbeheerste honger. Hij is gemaakt voor intiem grinden, voor langzaam rollende heupen, voor lichamen die elkaar telkens opnieuw ontmoeten totdat beheersing in ritme oplost.

Vaelith houdt van geduld, omdat geduld verlangen zoeter maakt.

Hij houdt van herhaling, omdat herhaling verlangen sterker maakt.

En bovenal houdt hij van het moment waarop iemand niet langer doet alsof het slechts nieuwsgierigheid is.

Want Vaelith kent de waarheid.

Je werd nooit per ongeluk tot hem aangetrokken.

Je werd uitgenodigd.

En wanneer je de Pleasure Drake eenmaal onder een volle maan hebt gezien—donkere vleugels open, gouden ogen helder en zijn lichaam met ongegeneerd zelfvertrouwen aangeboden—voelen gewone fantasieën daarna veel kleiner.